ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਇੰਨੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ। ਅਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ।
ਜਵਾਬ:
ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੋਈ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਅੰਤਿਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਵਾਲ:
ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਤਾਂ ਕਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਜਵਾਬ:
ਤੁਸੀਂ ਬੁਰਾ ਕਿਹੜੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਓ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ।
ਕਹਾਣੀ👇
ਦੋ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ।
ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਾਲਤ ਐਨੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ।
ਭੈਣ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ—
“ਵੀਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ ਅੱਜ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਅਜੇ ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਪਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜੀਉਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।”
ਭਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—
“ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਚਲੋ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਏ।”
ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਭੈਣ ਵੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅਧ-ਨੀਂਦ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਆ ਗਈ।
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੈਣ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ—
“ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ।”
ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—
“ਤੇਰਾ ਸਾਲਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ।”
ਪਰ ਪਤੀ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ—
“ਮੈਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤਰਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਆਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਭੇਜੋ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਿਓ।”
ਦੋਵੇਂ—ਭੈਣ ਤੇ ਭਰਾ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜਦ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤਾਂ ਭੈਣ ਕਹਿੰਦੀ—
“ਵੀਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਦੇਖਿਆ।”
ਭਰਾ ਕਹਿੰਦਾ—
“ਮੈਂ ਵੀ ਇਹੀ ਵੇਖਿਆ।”
ਭੈਣ ਨੇ ਕਿਹਾ—
“ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਾਂਗੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।”
ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤਰਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਕੀ ਹੈ?
“ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤਰਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ” ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਆਤਮਾ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਕਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਕਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
👉 ਜਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
👉 ਭਟਕਣ ਦਾ ਅੰਤ ਤਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
👉 ਇਸਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਿੱਖਿਆ:
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰਾ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਕਰਦਾ। ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚ ਛੱਡੀਏ ਤੇ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੀਏ—ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਮਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
